रे फुलांची रोख किम्मत

रे फुलांची रोख किम्मत करू नये कोणी
गंध मातीचा कुपितून भरू नये कोणी

वाट शोधावी,पहावी, वाट भोगावी
गाव आहे दूर म्हणुनी अडू नये कोणी

लाख दु:खे पचवुनी येतात जे डोळा
दोन त्या थेंबांस शुल्लक म्हणू नये कोणी

आस्तिकाला देव नाही म्हणु नये कोणी
एवढे ही ठार नास्तिक असू नये कोणी

सात फुटक्या घागरीतून जन्म हा गळता
थेंब त्यातील एक ही दवडू नये कोणी

सर्व मी सोडून जाता प्रार्थना इतुकी
कोपर्‍यावर ओळखीचे दिसू नये कोणी

स्वर- संदीप खरे
संगीत- संदीप खरे
गीत- संदीप खरे
अल्बम- कधी हे कधी ते

लाही लाही ऊन ऊन

लाही लाही ऊन ऊन लाही लाही झळा
जगण्याच्या डोक्यातून मरणाच्या कळा

भट्टीतून वाहे जणू वारियाचा झोत
लाल ढग मुशितून सारे जीणे ओत
मातीतून आकारेल पोलादी पुतळा

मृगजळातून दूर बुडालेला गाव
नसलेल्या जळी चाले नसलेली नाव
नसलेली वाट जाते नसलेल्या स्थळा

खुरटल्या झुडूपाचे सुकलेले ओठ
चघळत काटे भरे बकरीचे पोट
खपाटल्या पोटातून भुकेचा सोहळा

नाही नाही ऊन ऊन नाही नाही झळा
काळ्या काळ्या कोकिळेचा पालावला गळा
हाक ओली पाठवली नभातल्या जळा

स्वर- संदीप खरे
संगीत- संदीप खरे
गीत- संदीप खरे
अल्बम- कधी हे कधी ते

कधी हे बोलले मला

सुधर सुधर…
चल ए काम कर ए
ओ भाऊ नो एण्ट्री दिसली का?
सुधार सुधार…
काही तरी कर आता
ए…अरे अस कुठे असत का?
एकदा सांगितल ना…आत्ता नाही

कधी हे बोलले मला
कधी ते बोलले मला
जीवाची सतत उलघाल चालली माझ्या
वाटचे वाटचे सार्‍या दिशाचे दिशाचे
सार्‍या जीवाचे पाखरू गेले आभाळी शोधत माझ्या

ए..एकदा संगितल ना आता नाही म्हणून
धरेची ओढ मला
नभाचे गूढ मला
कधी ना चालल्या गेल्या
वाटचे भेटणे मला
ढगाळ हवेत घेत पाऊस कवेत
नेते उधाळ पाऊल जीव रानभर दूर माझा
गारवा हा वर कसा वेगळाच सूर माझा
माझ्या तहानेच्या साठी वेगळा पाऊस माझा
वेगळे वाटणे असे वेगळे सांगणे असे
जीवातला सूर थेट ओठावर येई माझ्या

कशास कशास केले नियम बियम सारे
आखीव रेखीव रूप मनाला असते कधी
कधी मोकळ्या वार्‍याचे कधी भरते पाण्याचे
कधी हातात घेऊन कधी दूरुन पहिले कधी
वार्‍याचे झर्‍यास जसे चंदन सूर्यास जसे
माझिया मनास जसे कोंडताना येई मला
आखल्या वाटानी कधी बांधल्या ओठांनी
कधी तेच तेच गात गाणे
जमलेच नाही मला

स्वर- संदीप खरे
संगीत- संदीप खरे
गीत- संदीप खरे
अल्बम- कधी हे कधी ते

हे नशीब

हे नशीब काही सोडेल
माझी पाठ अस वाटत नाही
या जगण्याचे ही करने
नक्की काय अजुन धाटत नाही

दुखा:वर मी केली अशी मात
हसता हसता दुखून आले दात
आरसा म्हणतो हसणार्‍या बाळा
मी फसत नाही

माझे जीन भरभरलेले ढग
पाण्याने या पोटी लगे राग
देवाजी ची किमया हे पाणी
कधी आटत नाही

चालत राहण्यासाठी जो हट्टी
त्याची नेहमी खडड्यांशी गट्टी
असा मी प्रवासी ज्याला गाव
कधी भेटत नाही

हाती येता कागद लिहितो मी
आपुली आपण टाळी घेतो मी
शब्दांनी या बेरड होता पान
कधी फाटत नाही

दुर्दैवाच्या दुर्दैवाने ते
माझ्या रूपे निर्लज्जा भेटे
कानी देते धमक्या हजार
मी बधत नाही

स्वर- संदीप खरे
संगीत- संदीप खरे
गीत- संदीप खरे
अल्बम- कधी हे कधी ते

हरल्यासारखे चालायचे

हरल्यासारखे चालायचे
खांदे पाडून खांदे पाडून
बोलल्या सारखे बोलायचे
एवढे सोडून तेवढे सोडून

रस्त्यावर उडवतो कोण तरी कुणा तरी
लाख माशी घोन्गावते विझलेल्या दीपावरी
पुन्हा तेच जाळायचे एक नवे झाड तोडून

गळ्यातून घुसमटतो कफ माझ्या म्हातार्‍याच्या
एक नवा जीव रडे घरातून शेजार्‍याच्या
दोन्ही वेळा पाहायचे डोळे फाडून डोळे फाडून

फक्त दोन शुष्क हात आणि भाळावर घाम
जगण्याचे रामायण आणि हरवला राम
उरातल्या वनवासी फिरे आशा लाज सोडून

तूच दिले पावसाळे उन्हाळे ही दिले तूच
उत्तरे ही तुज ठावे प्रश्न मांडणारा तूच
आम्ही काय करायचे फक्त उभे हात जोडुन

स्वर- संदीप खरे
संगीत- संदीप खरे
गीत- संदीप खरे
अल्बम- कधी हे कधी ते

हा प्याला शेवटचा

हा प्याला शेवटचा
आता थेंब सुद्धा नको
साधा गंध सुद्धा नको
आली पेंग दिली गालावर टिचकी

उजाडले तरी काय उजाड धरती
मावळता दिस येते डोळ्याला भरती
वर तिचा चंद माझ्या पेल्यातून झुले
घोट घोटा सवे रात कसनुशी बोले

कुणी दिला हात कुणी सावरले मला
कोण रागावले कोण घाबरले मला
भिवून का मनातले बोलणार नाही
मला ठाव कुणालाच कळणार नाही

दिसतात जुने जुने कितीक चेहरे
जुना जुना स्पर्श माझ्या देहात थरारे
जुने घाव आता पुन्हा नव्याने नको रे
हालचालींवर माझ्या क्षणांचे पहारे

अरे आता नको पाजू मला चढली अफाट
दिसू लागे नजरेच्या पल्याडची वाट
देहा सवे वाटेस त्या जाणे नाही होणे
बहिर्‍याच्या गावी नको म्हणायला गाणे

स्वर- संदीप खरे
संगीत- संदीप खरे
गीत- संदीप खरे
अल्बम- कधी हे कधी ते

एक झाड

एक झाड कमरेमध्ये वाकलेल
पक्षी मोजता-मोजता हिशोब चुकलेल
मुळात चुकल काय…
चुकल काय…चुकल काय
मुळात चुकल काय…पाह्यला झुकलेल

एक मासा पाण्यामुळे पिडलेला
स्वत: मध्ये खोल खोल बुडलेला
रडता येत नाही…
येत नाही..येत नाही…
रडता येत नाही…म्हणून चिडलेला

एक आभाळ उंच उंच टांगलेल
खाली बघून खोल खोल भ्यालेल
ढगात खूपसून मान
खूपसून मान…खूपसून मान
ढगात खूपसून मान धपकून बसलेल

एक शून्य काना कोपरा नसलेल
बेरीज वजा गुणत भागत बसलेल
वेड्या सारख
वेड्या सारख...वेड्या सारख
शून्यात बघत हसलेल

एक मी सार सार बघणारा
दिसतो जिथे कधीच तिथे नसणारा
माझ्यात सारे…माझ्यात सारे
माझ्यात सारे…माझ्यात सारे
माझ्यात सारे…सार्‍यात माझे पाहणारा

एक झाड कमरे मध्ये वाकलेल
एक मासा पाण्यामुळे पिडलेला
एक आभाळ उंच उंच टांगलेल
एक शून्य काना कोपरा नसलेल
एक मी सार सार बघणारा

स्वर- संदीप खरे
संगीत- संदीप खरे
गीत- संदीप खरे
अल्बम- कधी हे कधी ते

दोन हात

अरे अरे अरे मुलानो…
अरे खूप झाला खेळ
अरे आता थोडे शिकायच
मोठे व्हायच…माणूस व्हायच
अरे आम्ही तुमचे खापर पणजोबा..पणजोबा..आजोबा
माणूस म्हणून जन्मलो…माणूस म्हणून फिरलो…आणि माणूस म्हणूनच वारलो
कसे जगलो ऐकायचाय…माणूस व्हायचय

दोन हात दोन पाय
दोन डोळे कान
छोट्या छोट्या धडावर
सावरतो मान
वार्‍यासवे फिरणार्‍या
पाठीवर पोक
सार्‍या जगाहून मोठे
मानेवर डोके
भांडनार जगाशी भांडनार
माणूस आम्ही ही होणार…

क्षणभर सुखासाठी
जन्मभर मांडणार नाच
धरणीला आकाशाची
आता देऊ बघणार लाच
इसापाच्या बेडकिला
मारूनिया टांग
पोटभर झाले तरी
लावणार रांग
मागणार सारखी मागणार
माणूस आम्ही ही होणार…

एक आला एक गेला
एक नुसता लोंबकळतो
एक कुणी एकासाठी
जन्मभर मौन पाळतो
एक कुणी एक कुणा
एकासाठी साद
एक घळी स्वत:सह
दुसर्‍याशी वाद
पिळनार सारखी पिळनार
माणूस आम्ही ही होणार…

जन्मा आलो जगणार
वेळ आली मरणार
पोट आहे भरणार
पोटापाठी पळणार
दुसर्‍याला छळनार
स्वटळही छळनार
कधी नाही कळणार
कळूनिया वळणार
कधीतरी कुठेतरी
वळणाच्या पाशी
पोट येथे ठेऊनीया
जायचे उपाशी
पिसनार हा जन्म पिसनार
माणूस आम्ही ही होणार…

स्वर- संदीप खरे
संगीत- संदीप खरे
गीत- संदीप खरे
अल्बम- कधी हे कधी ते