व्यर्थ हे सारेच टाहो

व्यर्थ हे सारेच टाहो, एक हे ध्यानात राहो,
मूठ पोलादी जयांची, ही धरा दासी तयांची

पैज जे घेती नभाशी, आणि धडका डोंगराशी
रक्त ज्यांचे तप्त आहे फक्त त्यांना हक्क आहे,
श्वास येथे घ्यावयाचा, आग पाण्या लावण्याचा,
ऊरफाड्या छंद आहे, मृत्यु ज्यांना वंद्य आहे,
साजिर्‍या जखमा भुजांशी, आणि आकांक्षा ऊराशी,
घाव ज्यांचा भाव आहे, लोह ज्यांचा देव आहे,
माती हो विभुती जयांची, ही धरा दासी तयांची,
मूठ पोलादी जयांची, ही धरा दासी तयांची

शब्द लोळाचे तयांचे, नृत्य केवळ तांडवाचे,
सूरनिद्रा भंगण्याला छिन्नी-भाकीत कोरण्याला,
जे न केवळ बरळती गोड गाणी कोरडी,
जे न केवळ खरडती चंद्र-तार्‍यांची स्तुती,
झेप ज्यांनी घालुनी, अंबरांना सोलुनी,
तारका चुरगाळल्या, मनगटाला बांधल्या,
ग्रह जयांची तोरणे, सूर्य ज्यांचे खेळणे,
अंतराळे माळती, सागरे धुंडाळती ,
वन्हीला जे पोळती, रोज लंका जाळती,
ही अशी शेपूट जयांची, ही धरा दासी तयांची
मूठ पोलादी जयांची, ही धरा दासी तयांची

हस्तकी घेऊन काठी, केशरी घालून छाटी,
राम ओल्या तप्त ओठी, राख रिपूची अन ललाटी,
दास ऐसा मज दिसू दे, रोमरोमांतून वसू दे,
सौख्य निब्बरशा त्वचेशी वेदना ही ठस ठसू दे,
थेंब त्या तेजामृताचा मज अशक्ताला मिळू दे,
कांचनातून बद्ध जिण्या परीस पोलादी मिळू दे,
जे स्वतःसाठीच वाहे रक्त ते सारे गळू दे,
रक्त सारे लाल अंती, पेशीपेशींना कळू दे,
अश्रु आणि घाम ज्यांनी मिसळोनी रक्तामधोनि,
लाख पेले फस्त केले आणि स्वतःला मस्त केले,
त्या बहकल्या माणसांची, त्या कलंदर भंगणांची,
ही नशा आकाश होते, सर्जराचा कोष होते,
ही अशी व्यसने जयांची, ही धरा दासी तयांची,
मूठ पोलादी जयांची, ही धरा दासी तयांची

स्वर- संदीप खरे, सलील कुलकर्णी
संगीत- सलील कुलकर्णी
गीत- संदीप खरे
अल्बम- सांग सख़्या रे

तुझे नी माझे नाते काय?

तुझे नी माझे नाते काय?...
तु देणारी... मी घेणारा
तु घेणारी... मी देणारा
कधी न कळते रुप बदलते
चक्राचे आवर्तन घडते
आपुल्यामधले फरक कोणते?
अन आपुल्यातुन समान काय?....
तुझे नी माझे नाते काय?...

मला खात्री आहे तिला ही झोप आली नसेल
सुंदर स्वप्न पडत असतील
पण कुशीवर वळेल..उसासे घेईल
तिच्या समोर ही तेच ढग जे माझ्या समोर
तिच्या समोर ही तेच धुके जे माझ्या समोर
तिचे माझे स्वल्प विराम ही सारखे
अन् पूर्ण विराम ही
म्हणून तर मी असा आकंठ जागा असता
तिची ही पापणी पूर्ण मिटली नसेल
मला खात्री आहे तिला झोप आली नसेल

सुखदु:खाची होता वृष्टी
कधी हसलो, कधी झालो कष्टी
सायासाविन सहजची घडते
समेस येता टाळी पडते!
कुठल्या जन्माची लय जुळते?
या मात्रान्चे गणित काय?
तुझे नी माझे नाते काय?...

बगिचे लावले आहेत आम्ही एकत्र... एकाकी
माती कालवली आहे आम्ही चार हातांनी
नखात आहे माती आम्हा दोघांच्या...अजूनही
मनात फुलं आहेत आम्हा दोघांच्या... अजूनही
दोघांच्याही हातावर एकमेकांच्या रेषा आहेत !
दोघांच्याही हातावर एकमेकांच्या भाषा आहे !
रात्र होऊन जाईल चंद्र चंद्र आणि मी जागाच असेन;
तेव्हा बर्फाच्या अस्तराखाली वाहत राहावी नदी
तशी ती ही जागीच असेल...
मला खात्री आहे तिलाही झोप आली नसेल...

नात्याला या नकोच नाव
दोघांचाही एकच गाव!
वेगवेगळे प्रवास तरीही
समान दोघांमधले काही !
ठेच लागते एकाला
का रक्ताळे दुसर्‍याचा पाय?
तुझे नी माझे नाते काय?...

स्वर- संदीप खरे, सलील कुलकर्णी
संगीत- सलील कुलकर्णी
गीत- संदीप खरे
अल्बम- सांग सख़्या रे

सांग सख़्या रे

सांग सख़्या रे आहे का ती अजुन तैशीच गर्द राईपरी
सांग सख़्या रे अजुन का डोळ्यातून तिचिया झुलते अंबर?
सांग अजुनही निजेभोवती तिच्या रातराणीचे अस्तर?
सांग अजुनही तशीच का ती अस्मानीच्या निळाईपरी?

फ़ुले स्पर्शता येते का रे अजुन बोटामधूनी थरथर?
तिच्या स्वरानी होते का रे सांज अवेळी अजून कातर?
अजुनही ती घुमते का रे वेळुमधल्या धुन्द शीळेपरी?

वयास वळणावर नेणारा घाट तिचा तो अजुन का रे?
सलज्ज हिरव्या कवितेजैसा थाट तिचा तो अजुन का रे?
अजुन का ती जाळत जाते रान कोवळे जणु वणव्यापरी?

सांग जशी ती मिटली होती जरा स्पर्शता लाजाळुपरी
आणिक उमटून गेली होती लाली अवघ्या तारुण्यावरी
तिने ठेवला आहे का रे जपुन क्षण तो मोरपिसापरी

अता बोलणे आणि वागणे यातील फ़रकाइतुके अंतर
पडले तरिही जाणवते मज कवितेमधुनी तिचीच थरथर
सांग तिला मी आठवतो का तिजवर रचलेल्या कवितेपरी

स्वर- संदीप खरे, सलील कुलकर्णी
संगीत- सलील कुलकर्णी
गीत- संदीप खरे
अल्बम- सांग सख़्या रे

प्रिये ये निघोनी-ऊन्हवेळा

नको ओढ लाऊन घेऊ ऊन्हाची
जसे पारधी हे तसे तीर् तोचि
दिसांमागुनी गे पिसे दग्ध होती
भरारी पडे मृत्यूकेशीच अंती

तसे उन्ह मार्गात होतेच माझ्या
पदांशी भुमी तप्त होतीच माझ्या
परंतु तुझे हात हातात आले
व्यथाचे तळे ग निलेशार झाले

न ठावे किती वेळ चालेल खेळ
न ठावे किती चावी या माकडाची
जशी ओढती माळ तैशीच मोजू
भली लांब जपमाळ फुटक्या क्षणांची

फुला या उन्हाचा तुला ठाव नाही
बरे तप्त देशी तुझा गाव नाही
म्हणोनि तुझे ओठ गातात ओले
तुझ्या नेत्री निष्पापता घेई झोली

प्रिये ये निघोनी घनांच्या कडेने
मला एकटेसे….

स्वर- संदीप खरे, सलील कुलकर्णी
संगीत- सलील कुलकर्णी
गीत- संदीप खरे
अल्बम- सांग सख़्या रे

प्रिये ये निघोनी

प्रिये ये निघोनी घनांच्या कडेने
मला एकटेसे आता वाटताहे
कुणालाच जे सांगता येत नाही
असे काहीसे मन्मनी दाटताहे

असे वाटते की तुझ्या पास यावे
तुझ्या सौम्य नेत्रातले नीर व्हावे
परंतू मला वेळ बांधुन नेते
कधी मुक्तता हे कुणाला ना ठावे

सये पाय दगडी नि दगडीच माथा
अशा देवळातून जाऊन येतो
न देई कुणा घेतल्यावीण त्याला
नमस्कार नेमस्त देउन येतो

असे वाटते की कधी कोणी नव्हतो
न आहे, न वाहे उरातुन श्वास
उरा- अंतरातुन यांत्रिकतेने
फिरे फक्त वारा किंवा तो ही भास

दिसे जे कवीला न दिसते रवीला
सांगून गेले कुणीसे शहाणे
मला तू न दिसशी परंतू तयांच्या
नशिबी कसे सांग तुजला पहाणे

असे वाटणे ही अशी सांज त्यात
दुरावा स्वत:शी, तुझ्याशी दुरावा
किती फाटतो जीव सगळ्यात ह्यात
मिठीतुन देईन सगळा पुरावा

स्वर- संदीप खरे, सलील कुलकर्णी
संगीत- सलील कुलकर्णी
गीत- संदीप खरे
अल्बम- सांग सख़्या रे

पाऊस असा रुणझूणता

पाऊस असा रुणझूणता
पैंजणे सखीची स्मरली
पाऊल भिजत जाताना
चाहूल विरत गेलेली...

ओलेत्याने दरवळले
अस्वस्थ फुलांचे घोस
ओलांडून आला गंध,
निस्तब्ध मनाची वेस

पाऊस सोहळा झाला ,
पाऊस सोहळा झाला कोसळत्या आठवणीचा
कधी उधाणता अन
केव्हा थेंबांच्या संथ लयीचा

नभ नको नको म्हणताना
पाउस कशाने आला
गात्रातून स्वच्छंदी अन
अंतरात घुसमटलेला

स्वर- संदीप खरे, सलील कुलकर्णी
संगीत- सलील कुलकर्णी
गीत- संदीप खरे
अल्बम- सांग सख़्या रे

लागते अनाम ओढ

लागते अनाम ओढ श्वासांना
येत असे उगाच ओठाना
होई का असे तुलाच स्मरताना.....
तनन धिमदा देरेना देरेना...तनन धिमदा देरेना देरेना…

हसायचीस तुझ्या वस्त्रासारखीच फिकी फिकी
माझा रंग होऊन जायचा उगाच गहिरा
शहाण्यासारखे चालले होते तुझे सारे
वेड्यासारखा बोलून जायचा माझा चेहरा

एकांती वाजतात पैंजणे
भासांची हालतात कंकणे
कासावीस आसपास बघताना.....

संवादांचे लावत लावत हजार अर्थ
घातला होता माझ्यापाशी मीच वाद
नको म्हणून गेलीस ती ही किती अलगद
जशी काही कवितेला द्यावी दाद

मी असा जरी निजेस पारखा
रात्रीला टाळतोच सारखा
स्वप्न जागती उगाच निजताना.....

सहजतेच्या धूसर तलम पडद्यामागे
जपले नाहीस नाते इतके जपलेस मौन
शब्दच नव्हे मौन ही असते हजार अर्थी
आयुष्याच्या वेड्या वेळी कळणार कुठून?

आज काल माझाही नसतो मी
सर्वातुन एकटाच असतो मी
एकटेच दूर दूर फ़िरताना.....

स्वर- संदीप खरे, सलील कुलकर्णी
संगीत- सलील कुलकर्णी
गीत- संदीप खरे
अल्बम- सांग सख़्या रे

ही तरुणाई

ही तरुणाई…
आभाळाची निळाई... सागराची गहराई
हरेक क्षणाच्या डोळ्यातली रोषणाई...

कधी वाटा पुढती पळते
कधी जागीच गिरक्या घेते
वारा ही... पारा ही... हातात ठरत नाही रे नाही नाही...

ही थरथरती वेळ
हा हूरहुरण्याचा खेळ
आभाळ सांगते कानात हिच्या रे काही रे काहीबाही...

या हृदयाच्या ठोक्याने
ही झुलवीत जाई गाणे
रंगते...सांगते...स्वप्नांच्या देशीची बेधुन्द नवलाई...

मेघ होऊन कधी हुंकारे
सतार होऊन कधी झंकारे
दिसते अशी की घाटात सजते हिरवी वनराई...

ही मैफिल एक सुहानी
ही मादक अन् मस्तानी
ही शहाण्याहूनही शहानी
कधी कम्बख्ताची गाणी
'ये' म्हणून येईना..'जा जा' म्हणून
जात ती नाही नाही नाही...

स्वर- संदीप खरे, सलील कुलकर्णी
संगीत- सलील कुलकर्णी
गीत- संदीप खरे
अल्बम- सांग सख़्या रे

अल्कोहोल

अरे बेगम बाजार तो हो आया मैं
लेकिन अनाज नही…हा कुछ
शीशे का समान ज़रूर लाया हूँ
खुदा ने कहा है…
बंदे तेरे खाने का जिम्मा मेरे सर पर
लेकिन पीने के बारे मे उसने कुछ नही कहा
सो पीने की ज़िम्मेदारी मैने ही लेली

रात्रीच्या उदरात उदासीन मळमळनारे अल्कोहोल
भल्या पहाटे छातीमध्ये जळजळणारे अल्कोहोल

दुनियेसाठी टाकाऊ अन् नकोनकोसे गटार हे
माझ्यासाठी निर्झर होऊन खळखळणारे अल्कोहोल

हवाहवासा गंध जिण्याचा हवेत हलके विरताना
नको नकोसा दर्प होऊनि दरवळणारे अल्कोहोल

साथ कुणी इतुकी ना देते, हाक कुणाची ना मिळते
रक्तासोबत इमान होऊन विरघळणारे अल्कोहोल

घाव बैसता तडफडतो जीव ! ना उरतो ना जातोही !
शेपूट तुटकी पाल होऊनि वळवळणारे अल्कोहोल

जगास वाटे अनैतिक जे, निषेध करते जग ज्याचा
अशा अबोल दुखांवरही हळहळणारे अल्कोहोल

सन्मानाचे दिवस झेलतो, जरी कौतुके जग अवघे
तिच्या कटाक्षावाचून रात्री तळमळणारे अल्कोहोल

फना काढल्या मृत्यूवरती मोहून गेला मंडूक मी
जातीवंतसे जहर होऊनी सळसळणारे अल्कोहोल

रसायनांची किमया नामी ! यमदुतांचे कष्ट कमी !
हे मृत्युचे भाग्य होऊनी फळफळणारे अल्कोहोल

मी त्या पितो ! ते मज पिते ! दोघांमध्ये खेच सुरू...
पुरून उरूनी थडग्यापाशी भळभळणारे अल्कोहोल !

स्वर- संदीप खरे, सलील कुलकर्णी
संगीत- सलील कुलकर्णी
गीत- संदीप खरे
अल्बम- सांग सख़्या रे

अजुन उजाडत नाही ग !

अजुन उजाडत नाही ग !
अजुन उजाडत नाही ग !

दशकामागून सरली दशके
अन् शतकाच्या गाथा ग !
ना वाटाचा मोह सुटे वा
ना मोहांच्या वाटा ग!
पथ चकव्याचा, गोल,
सरळ वा कुणास उमगत नाही ग
प्रवास कसला? फरफट अवघी !
पान जळातून वाही ग...

कधी वाटते 'दिवस'-'रात्र' हे
नसते काही असले ग
त्यांच्यालेखी रात्र सदाची
ज्यांचे डोळे मिटले ग
स्पर्श आंधळे.. गंध आंधळे भवताली वनराई ग
तमातली भेसुर शांतता... कानी कूजन नाही ग...

एकच पळभर एखादी कळ
अशी सनाणुन जाते ग
क्षणात विरती अवघे पडदे
लख्ख काही चमचमते ग !
ती कळ सरते... हूरहुर उरते अन् पिकण्याची घाई ग
वरवर सारे शिंपण काही आतून उमलत नाही ग…

स्वर- सलील कुलकर्णी
संगीत- सलील कुलकर्णी
गीत- संदीप खरे
अल्बम- सांग सख़्या रे

तुटले

आता आठवतायत ते फक्त काळेभोर डोळे...
बाकी सारे आकार, उकार, होकार, नकार...
मागे पडत चाललेल्या स्टेशनांसारखे
मागे मागे जात जात पुसटत चालले आहेत...
पुसत जावेत ढगांचे आकार
आणि उरावं एकसंध आभाळ, तसा भूतकाळ
त्याच्या छातीवर गवताची हिरवीगार कुरणं,
भरून आलेली गाफील गाणी, काळेसावळे ढग
आणि पश्चिमेच्या वक्षाकडे रोखलेले बाणाकृतीतील बगळे
आता आठवतायत ते फक्त काळेभोर डोळे...

बंध रेशमी तुझ्यासवे जे जुळले
अन् क्षितिजावर रंग नवे अवतरले
घन दाटताच एका क्षणात हे रंगबंध विस्कटले...तुटले....

विसरत चाललोय... नावेतून उतरताना आधारासाठी धरलेले हात
विसरत चाललोय होडीची मनोगते, सरोवराचे बहाणे,
वा नावेला नेमका धक्का देणारी ती अज्ञात लाट
ती लाट तर तेव्हाच पुसली... मनातल्या इच्छेसारखी
सरोवर मात्र अजूनही तिथेच...
पण त्याच्याही पाण्याची वाफ किमान चारदा तरी आभाळाला भिडून आलेली
आता तर लाटा नव्हे, पाणी सुद्धा नवंय कदाचित
पण तरीही जुन्याच नावाने सरोवराला ओळखतायत सगळे...
आता आठवतायत ते फक्त काळेभोर डोळे...

क्षण दरवळत्या भेटींचे, अन् हातातील हातांचे
ते खरेच होते सारे..वा मृगजळ हे भासांचे
सुटलेच हात आता मनात हे प्रश्न फक्त अवघडले...तुटले...

तुझ्याकडे माझी सही नसलेली एक कविता...मीही हट्टी...
माझ्याकडे तुझ्या बोटांचे ठसे असलेली काचेची पट्टी
चाचपडत बसलेले काही संकेत, काही बोभाटे...अजूनही...
थोडेसे शब्द, बरंचसं मौन...अजूनही...
बाकी अनोळखी होऊन गेलो आहोत...
तुझा स्पर्श झालेला मी, माझा स्पर्श झालेली तू...
आणि आपले स्पर्श झालेले हे सगळे...
आता आठवतायत ते फक्त काळेभोर डोळे...

मज वाटायाचे तेव्हा हे क्षितिजच आले हाती
नव्हताच दिशांचा दोष, अंतरेच फसवी होती...
फसवेच ध्यास फसवे प्रयास आकाश कुणा सापडले...तुटले...

उत्तरे चुकू शकतात, गणित चुकत नाही...
पावले थकू शकतात, अंतरे थकत नाहीत...
वाळूवरची अक्षरं पुसट होत जातात..
डोळ्यांचे रंग फिकट होत जातात..
तीव्रतेचे उग्र गंध विरळ होत जातात..
शेपटीच्या टोकावरचे हट्ट सरळ होत जातात..
विसरण्याचा छंदच जडलाय आताशा मला..
या कवितांना, शहरभर पसरलेल्या संकेतस्थळांना...
विसरत चालल्या आहेत..पत्ता न ठेवता निघून गेलेल्या वाटा..
विसरत चालले आहे तळ्यावर बसलेले पश्चिमरंगी आभाळ..
अन् विसरत चालले आहे...
आभाळही गोंदायला विसरणारे हिरवेगर्द तळे
आता आठवतायत ते फक्त काळेभोर डोळे...

मी स्मरणाच्या वाटांनी वेड्यागत अजून फिरतो
सुकलेली वेचीत सुमने, भिजणारे डोळे पुसतो...
सरताच स्वप्न अंतास सत्य हे आसवांत ओघळले...तुटले...

आता आठवतायत ते फक्त काळेभोर डोळे...

स्वर- संदीप खरे, सलील कुलकर्णी
संगीत- सलील कुलकर्णी
गीत- संदीप खरे
अल्बम- सांग सख़्या रे